inclusion - ΕΝΤΑΞΗ | ΚΔΑΠ μεΑ & ΚΔΗΦ ΑμεΑ

Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης

Η καλοσύνη όταν μιλάς δημιουργεί εμπιστοσύνη, όταν σκέφτεσαι δημιουργεί βάθος, όταν δίνεις δημιουργεί αγάπη. (Λάο Τσε)

Η καλοσύνη, το να επιδιώκει κάποιος το καλό των άλλων ανθρώπων, αλλά και όλων όσων, έμψυχων και άψυχων, τον περιβάλλουν, είναι μια ιδιότητα που εκφράζεται με πράξεις ευγένειας και ευσπλαχνίας, με αναγνώριση και επιδοκιμασία, με προσφορά βοήθειας, με τη συγχώρεση και την αποδοχή, με ένα «ευχαριστώ» και ένα «συγγνώμη», ή με ένα απλό, ειλικρινές χαμόγελο. Όλα αυτά έχουν νόημα όταν είναι αυθόρμητα και αληθινά, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς υστεροβουλία και χωρίς προσδοκία ανταπόδοσης.

Η καλοσύνη είναι σημαντική για αυτόν που την εκφράζει, καθώς έχει θετική επίδραση στην προσωπικότητα και την ψυχοσύνθεσή του και διαχέεται σε όλους τους τομείς της ζωής του, σε βιολογικό, πνευματικό και ψυχολογικό επίπεδο. Ταυτόχρονα, είναι εξίσου σημαντική για τους αποδέκτες της και μάλιστα λειτουργεί μεταδοτικά και πολλαπλασιαστικά, αφού σκορπάει χαρά, ηρεμία, αισιοδοξία και ανακούφιση, βοηθάει τα παιδιά, αλλά και τους ενήλικες να μάθουν να φέρονται ανάλογα και ενθαρρύνει και ενισχύει τους κοινωνικούς δεσμούς.

Η Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης (World Kindness Day) καθιερώθηκε το 2000 με πρωτοβουλία του Παγκοσμίου Κινήματος Καλοσύνης, με σκοπό «να επισημάνει και να φωτίσει τις καλές πράξεις σε μια κοινωνία, εστιάζοντας στη θετική δύναμη και στην καλοσύνη που μας ενώνει» και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 13 Νοεμβρίου.

Ιωάννα Διαμαντοπούλου
Εξ. Συνεργάτης του ΚΔΑΠ ΜεΑ ΕΝΤΑΞΗ
Ψυχολόγος, MSc, Εκπαιδευτική/Σχολική Ψυχολογία
Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Δαγκλή 1-3, Ξάνθη
2541070870

Περισσότερα

Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης

Η τηλεόραση αποτελεί το κυριότερο και δημοφιλέστερο Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας, το μέσο με τη μεγαλύτερη επίδραση στη διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης και της ατομικής ταυτότητας των ανθρώπων. Τα προγράμματά της καθορίζουν τις στάσεις, τις αντιλήψεις και τις συνήθειες των τηλεθεατών. Εξίσου σημαντικά επηρεάζεται η διάθεση και η συμπεριφορά τους από το περιεχόμενο που τους παρουσιάζεται, το οποίο συνήθως βασίζεται είτε στην υπερβολή, είτε στον ωμό ρεαλισμό.

Καθόλου αμελητέα δεν είναι και η επίδραση και των διαφημιστικών σποτ που προβάλλονται στα διαλείμματα των τηλεοπτικών προγραμμάτων, τα οποία, εκτός του ότι κατευθύνουν προς έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, που τις περισσότερες φορές είναι ουτοπικός για την πλειονότητα των ανθρώπων που τα παρακολουθούν, ταυτόχρονα προκαλούν ένταση και στρες στους θεατές, εξαιτίας των υψηλών ταχυτήτων εναλλαγής εικόνων, της μουσικής, των χρωμάτων και των υποσυνείδητων μηνυμάτων που χρησιμοποιούν.

Από τη σαρωτική επιρροή της τηλεόρασης δεν ξεφεύγουν ούτε οι καλά ισορροπημένοι και έμπειροι άνθρωποι, ειδικά εάν έχουν μικρή κοινωνική διάδραση και περνούν πολλές ώρες παρακολουθώντας τα, πόσο μάλλον άτομα συναισθηματικά ασταθή και αδύναμα να παράγουν τον δικό τους αξιολογικό κώδικα ερμηνείας των όσων παρακολουθούν, όπως, τα παιδιά, οι έφηβοι, οι ηλικιωμένοι και τα άνθρωποι με ψυχικές παθήσεις.

Φυσικά, η τηλεόραση δεν πρέπει να δαιμονοποιείται, γιατί αποτελεί ένα εργαλείο, η χρήση του οποίου εξαρτάται από αυτούς που το χειρίζονται, είτε μπροστά, είτε πίσω από την οθόνη.

Η Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που ελήφθη το 1996. Στόχος της είναι να ενθαρρύνει τις ανταλλαγές τηλεοπτικών προγραμμάτων και ιδιαίτερα εκείνων που σχετίζονται με την ειρήνη, την ασφάλεια, τον πολιτισμό, την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Περισσότερα

Τα Αδέρφια των Παιδιών με Αναπηρία

Η ύπαρξη ενός ατόμου με αναπηρία μέσα στην οικογένεια επηρεάζει σημαντικά όλα τα μέλη της, με έναν αρκετά κοινό τρόπο, αλλά και με σημαντικές διαφορές από άτομο σε άτομο.

Όσον αφορά στα αδέρφια των ατόμων με αναπηρία, η επίδραση στη ζωή τους εξαρτάται από την ηλικία και την ιδιοσυγκρασία τους, όπως φυσικά και από το ρόλο των γονέων στη διαχείριση της κατάστασης. Τα μικρότερα παιδιά συχνά είναι μπερδεμένα σχετικά με την αναπηρία και το τι πρέπει να κάνουν τα ίδια. Πολλές φορές νιώθουν ντροπή και θυμό για την ιδιαιτερότητα που βιώνει η οικογένειά τους. Μπορεί να ζηλεύουν και να αισθάνονται παραμελημένα, αλλά εξίσου πιθανό είναι να γίνουν ένθερμοι υποστηρικτές του αδερφού ή της αδερφής τους και να συμμετέχουν ουσιαστικά στη φροντίδα του/της. Καθώς τα παιδιά ωριμάζουν, προσαρμόζονται καλύτερα, αλλά μπορεί να ανησυχούν περισσότερο για το μέλλον του αδελφού ή της αδελφής τους και την επιβάρυνση που βιώνουν οι γονείς – φροντιστές στη σωματική και ψυχική τους υγεία.

Όταν δεν υπάρχουν γονείς ή αυτοί αδυνατούν να αναλάβουν τη φροντίδα του παιδιού με αναπηρία, τα ενήλικα αδέρφια παίζουν το ρόλο του γονέα, με τις ανάλογες επιπτώσεις στην προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική τους ζωή.

Ένας ακόμα προβληματισμός που αντιμετωπίζουν συχνά αφορά στη δημιουργία δικής τους οικογένειας και στην πιθανότητα κληρονομικότητας στα παιδιά τους. Η πλειονότητα των ενήλικων αδερφών βιώνουν δυσκολίες που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την αναπηρία. Συνήθως αντιμετωπίζουν συναισθηματικές και αγχώδεις διαταραχές και ένα διάχυτο αίσθημα ανικανοποίητου και ανησυχίας. Πολλές από τις θεμελιώδεις επιλογές της ζωής τους επηρεάζονται συνειδητά και μη από τις ανάγκες του/της αδερφού/-ής τους, όπως, ο τόπος διαμονής τους, οι σύντροφοί τους (συνήθως εξοικειωμένοι με τον κόσμο της αναπηρίας), ή το επάγγελμά τους (συχνά στον χώρο της υγείας και της πρόνοιας).

Από την άλλη, παρά τις όποιες ατομικές διαφορές, τα αδέρφια ατόμων με αναπηρία χαρακτηρίζονται σε γενικές γραμμές από ωριμότητα, υπομονή, υπευθυνότητα, αλτρουισμό, ανεκτικότητα, δυναμισμό και ανεξαρτησία και με κατάλληλη υποστήριξη από το περιβάλλον τους και από τους ειδικούς, καταφέρνουν να διαχειριστούν τις δυσκολίες τους και να επιτύχουν στους σημαντικούς τομείς της ζωής τους.

Περισσότερα